Voorbereiding op mijn Camino.

Mijn reis naar Santiago de Compostella vertrek paasmaandag 13 april 2009 verwachte aankomst eind augustus 2009 afstand 2300km

Sees van Oevelen 58jr

6 jaar geleden liep ik met Jan-Paul samen een stukje van de fenestair route.

Jan-Paul was door Karel een oppervlakkige kennis gevraagd mee te zeilen naar Spanje, waar Karel met zijn vriendin een zeilvakantie zou houden. Jan-Paul nam deze uitnodiging uitsluitend aan wanneer hij iemand mee mocht nemen. Zodoende vroeg hij mij, wij kennen elkaar al sinds 1972. Ondanks dat Jan-Paul en ik aan een half woord genoeg hadden, ging de communicatie met Karel de schipper moeilijk. Drie weken klooien op een doppie was echt genoeg.

Moe en bezweet genietend van de ontspannen sfeer. Uren zwerven door het landschap van Noord spanje. Met als doel te proeven hoe is het om dit een aantal maanden te doen. Alert op de schelpen die de Route op veel plaatsen markeerden. Het was medio juni de zon hoog aan de hemel kriskras door het Spaanse land. Paadjes van 30cm breed waar onze mind geen wandelpad verwacht, kwamen we totaal onverwacht op een rots die uitzicht gaf op de kathedraal van Santiago de Compostella

Dat moment waarin alle romantiek over een eventuele spirituele tocht samenkwamen met uitputting, vermoeidheid en dorst, besloot ik dit eens een keer te doen vanuit mijn woonplaats..

Ik was natuurlijk in het geheel niet voorbereid om 25 km te lopen. Ik was al lang blij van die vervelende Karel waren bevrijd te zijn, die we 21 dagen als schipper hadden geaccepteerd onder het motto “drie klooio’s op een doppie”

Toch ontstond er op dat moment de wil om eens deze tocht vanuit Nederland te maken. Om nu eens een keer in mijn eentje deze weg te gaan. Mijn Camino. Niet dat ik de behoefte heb iets te bewijzen, het is meer vanuit een behoefte ruimte te scheppen voor nieuw, hoe is het om na zoveel jaar ploeteren ondernemer zijn, partner zijn, vader en opa zijn nu eens 4 maanden uitsluitend met mijn camino te zijn, uitsluitend lopen en alleen de zorg voor eten en een slaapplek voor de nacht die komt. Uitsluitend de zorg voor mezelf uitsluitend met broeder ezel, om maar eens met de beeldspraak van Franciscus te zeggen. Het is puur toeval Santiago de Compostella, het had natuurlijk ook Rome of Assisi kunnen zijn de geboorteplek van Franciscus.

Tijdens mijn eerdere reizen heb ik meestal gebruik gemaakt van pensions. Deze keer wil ik zo min mogelijk van anderen afhankelijk zijn, dit betekend tentje, zelf koken en mezelf bezighouden. Mijn luxe een kijker een boekje over de natuur een stoeltje en extra slaapmatje ter bescherming van mijn tere botten wanneer ik op de grond slaap.

Toen ik 2 ½ jaar geleden David tegen kwam die mij vertelde over zijn loopervaring in Schotland en andere delen van Europa. Opnieuw kwam “mijn camino” ter sprake. Als ik maar met pensioen zou zijn dan zou ik direct gaan, citeerde ik.

Die dag bleef “mijn camino” in mijn gedachten. Op het eind van de dag wist ik het, op dat moment kon ik beslist niet weg, mijn zakelijke omstandigheden waren van dien aard dat ik thuis niet gemist kon worden. Trouwens mijn directe mensen om mij heen moesten aan het idee wennen. Hun medewerking, hun ruimte, hun meedenken over hoe en hun steun had ik in ieder geval nodig. En natuurlijk moest Carla achter mij staan, ook zij moet mij 4 maanden los laten, en gelijk wel mijn steun en toeverlaat zijn tijdens mijn tocht.

Ik heb het haar direct bij thuiskomst verteld. Toen ik het er na weken nog over had begon ze te beseffen dat het menens was. Samen zijn we gaan kijken wat ik nodig zou hebben en welke problemen ik tegen zou komen. In het begin zal ze me de weekends achterna reizen. E.T.S. Ons koeriersbedrijf maar ook “mneigenopslag” ons opslagbedrijf moet doordraaien. Onze zonen Maarten en Olle steunen haar daarin.

Nu het bijna zover is en we gewoon aan de praktische voorbereidingen toe zijn begint mijn bloed af en toe wel sneller te stromen, hoe zal het zijn, kan ik het fysiek en emotioneel aan, kan Carla het aan, mag ik dit van haar vragen, allemaal Superego’s die op de loer liggen om mij weg te houden van “mijn Camino”

Praktische voorbereiding

Als eerste een rugzak aangeschaft, me goed laten adviseren bij een speciaalzaak, en wat ik nooit doe ik heb hem direct gekocht. Een rib uit mijn lijf. Met Jan-Poul divers keren gelopen, weliswaar zonder rugzak, gewoon om wat kilometers in de benen te krijgen. Ook het alleen lopen gaat me goed af. Vaak als een meditatie gewoon om te voelen waar ik nu eigenlijk ben.

Toen ik vorig jaar medio juni voor het eerst een meerdaagse tocht maakte met volle bepakking 13kg zonk de moed me in de schoenen. Dit was de bottelnek. De rugzak was te zwaar, mijn schouders zijn gewoon niet bestand tegen dit gewicht. Thuisgekomen heb ik er weinig over gezegd, niet over het slechte weer, niet over het slechte slapenen niet over mijn schouders.

Het duurt enige weken dat ik er mee kom. Het lijkt teveel op werken, dit is niet de bedoeling van “mijn Camino” Ik neig naar depressie. Ook in die 13 kilo heb ik al heel wat concessie gedaan, ik wil gewoon een goede kijker mee nemen en een boekje over de natuur vogels planten etcetera al is het alleen maar om mijn gedachten bewuster met mijn omgeving te confronteren ik wil foto’s maken etc. Dit soort dingen maken dat ik onderweg geniet.

Het idee voor een kar begon langzaam te groeien, Tijdens mijn eerdere reis heb ik wel mensen ontmoet met een verbouwde kinderwagen, dit was een groep mannen die gedeeltelijk met rugzak liepen en de kar. Hierdoor hadden ze de mogelijkheid keuken en tent met de kar te vervoeren. De grootste handicap ervaarden zij bij smalle bergpassen die nauwelijks breed genoeg waren voor 1 persoon. Waarbij een kar op 2 wielen natuurlijk snel weg glijdt. “Waarom nemen niet veel meer mensen een kar als het zo handig zou zijn.” Is een vraag die al jaren door mijn hoofd zweeft.

Met deze gegevens in mijn achterhoofd ben ik van dunwandige verwarmingsbuis en een wandelwagen met luchtbanden en kunstof wielen van de kringloop een kar gaan fabriceren.

Het resultaat 45cm breed en koppelbaar aan mijn broeksriem. Het rolt mijn bagage probleemloos achter mij aan. Alleen bij helling of oneffen wegdek trekt hij iets, tot veel wanneer ik een steile helling neem of door mul zand moet ploeteren. Maar dit staat niet in relatie met de aanhoudende pijn die ik ervaarde tijdens mijn tochten met een uitgebalanceerde rugzak.

Voor de bergpassen of andere moeilijkbegaanbare paatjes is het mogelijk de wielen aan de voorkant naast elkaar te monteren, waardoor je de kar als een kruiwagen voortbeweegt.

20kilo bagage is het resultaat, dit moet ik met gemak mee kunnen zeulen. Voorzien van zonnecellen voor het opladen van mijn batterijen, zowel voor mijn audio als minicomputer kan ik onderweg zowel voor de thuisblijvers als mezelf een reisverslag maken compleet met foto’s.

De laatste voorbereidingen zijn in volle gang, verlichting op mijn kar, zeiltjes tegen de regen, een bevestiging voor de wandelnavigator en fietscomputer etc. Alles moet een vaste plek hebben, zodat ik blindelings kan pakken wanneer ik iets nodig heb

Even komt het vergelijk met de kar die mijn vader vroeger voor ons gemaakt had. Een houten bak met kinderwagenwielen, welke we gebruikten om oudpapier in te zamelen voor het jaarlijkse misdienaars-uitje. Maar ook zondagmiddag met het hele gezin naar birkhoven picknikken bij de welpenberg De kar deed dienst als picknickmand/wandelwagen voor de allerkleinste. De wieltjes besweken snel onder de zware last van het papier. Later kwamen er stepwieltjes onder. Ik herinner me nog een valpartij in de strenge winter van ’63 tijdens het trekken van de kar vol papier door de sneeuw, gleed ik uit en kwam met mijn hoofd op de tegels. Een lichte hersenschudding was het resultaat.

Ondanks dat ik sta te popelen van ongeduld om te vertrekken, realiseer ik me dat het ook tegen zal vallen. Alleen zijn, overgeleverd aan de elementen van de natuur, nieuwsgierig hoe ik dit zal ervaren. Hoe ga ik met de saaiheid om, welke ontsnappingsmogelijkheden zal ik creëren. Maar ook hoe ga ik om met heimwee naar, partner kinderen, kleinkinderen. Vooral die kleintjes zal ik missen en zij mij.